Een mooie wilg voor mijn blog
Of wordt het de eik…de baobab…aan bomen geen gebrek…
Vincent van Gogh: Kreupelhout
Occupied Van Gogh
De aanleiding was Occupy Amsterdam.
Maar ja, je komt nooit in Amsterdam en als je er dan toch naar toe gaat, dan sla je het Vincent van Gogh Museum toch niet over? Aldus redeneerde en handelde calculerende ondergetekende, een echte burger van deze tijd.
Na het Gemeentemuseum in Arnhem keek ze haar ogen uit toen ze de driedubbele rijen zag staan in het zonnetje. Een waar babelonisch festijn en gezichten in alle kleuren van de regenboog. Zij en haar oudste kwamen helemaal in de stemming en de climax leek zelfs nog plaats te vinden voor dat we uberhaupt binnen waren. Krijg nou wat, denk je even een schilderijtje in real life te gaan bekijken, word je nog gratis getrakteerd op een heus Schipholgevoel. De tas met eten en drinken werd doorzocht, sleutels en telefoon in het bakje gelegd en voor we de zalige oversteek mochten maken, werden onze lichamen ook nog eens dunnetjes doorgescand in het hemelpoortje.
Faf was onder de indruk. En laat ik over mezelf maar zwijgen. Wat haalden wij op onze hals? Mochten we wel lachen, praten, hoesten en giechelen, of tastte zelfs dat al het kwetsbare verflaagje van de kostbaarheden aan? Geintimideerd, maar vol verwachting betraden we dan eindelijk de eerste zaal.
Thuis op de website had ik begrepen dat er voor kinderen een persoonlijke begeleiding was door Frank Groothof. Terwijl we in de rij langzaam meeschuifelden vertelde ik dat aan Faf, die was helemaal verrukt. Of hij ook wilde deelnemen aan die kindertour? Wat een vraag! Naarmate zijn enthousiasme groeide en luidruchtiger werd, bad ik in het geniep dat Frank niet in de lappenmand lag, want dan had ik heel wat uit te leggen!
Uitleggen moest ik zowiezo, want waar Frank ook was, hij was in elk geval niet in het museum. Wel kon je tegen een kleine vergoeding zijn stem in een bandje meekrijgen. Dat was zo´n afknapper dat die stem wat hem betrof de pot op kon. Een grote aantal donkere sombere schilderijen later en een kind dat niet snapte wat we daar kwamen doen, keerden we op onze schreden terug en bestelden we alsnog de geliefde stem.
En vanaf dat moment was Faf niet meer uit het museum te slaan.
.
De zwijgende man in haar huis en andere verhalen
…
Hieros Gamos in het Kerkwijckpark,
of de fermentatio van de Wuitensbruid..
.
Zij lag daar ingebed in stilte
en wij zagen machteloos toe
hoe ook het vuur in haar verkilde
vervreemd en van het vechten moe.
Als stomme vogels aan haar beddeboorden
ons lied verstenend in de keel
besloten we met klaagakkoorden
maar deden verder niet zoveel
Geen mens weet wat die nacht gebeurde
noch wat de dromende ridder dacht
die langsdravend haar lakenplooien
bezaaide met zijn helende toverkracht
Neen, haar lied was nog niet uitgezongen
Vóór dag en dauw verrees zij naar aloud gebruik
en weerklinken sedert midzomernacht
opnieuw vreugdekreten uit haar buik
.
Opgedragen aan mijn geboortegrond
en aan degene die haar nieuw leven schonk…
:::
De zwijgende man in het huis van Susan
De tuin waarin Susanna een bad nam gaat tegenwoordig nooit op slot. Op overspel staat allang geen doodstraf meer en voor ongewenste intimiteiten kent iedere volgebouwde kom een uitspanning voor jong en oud. De zwijgende man in haar huis is geen banneling, maar een schrijver die zijn stof haalt uit zijn escapades in het groene woud aan de rand van het stadscentrum.
Susanna bedrijft tegenwoordig liefde zonder vrees, zoals sexuologen zich dat voorstelden in de jaren vijftig bij een goed huwelijk. Ze propageert echter iemand te leren liefhebben, je lustgevoelens de vrije loop te laten voordat je gaat trouwen en organiseert daar cruises voor naar exotische eilanden. Haar Jojakim werkt zijn avonturen om in psychologisch verantwoorde literatuur als zij moe thuis komt van het rondstrooien van haar blijde boodschap.
In zijn boeken prijst hij doorgaans de ongeremde verbeelding aan als prikkel om sexueel genot te verdiepen, waarbij hij de lezer meevoert naar lusthoven zoals oude schilders zich het paradijs voorstelden of de bedorvenheid van de mens die naar de hel gaat. Susanna verkoopt ze op haar educatieve reizen als warme broodjes tot zij zijn laatste manuscript in handen krijgt.
De titel stuit haar onmiddelijk tegen de borst. Zonder angst is er geen liefde. Op de eerste bladzijde struikelt ze over zinnen als “Zonder angst voor de dodelijke blik van de ander is ware liefde onmogelijk.” en “Koester de vrees voor wie je liefhebt.” Jojakim de Zwijger wil aanvankelijk niets uitleggen. Ze moet het eerst maar eens lezen, voordat ze van leer trekt.
Uit ergernis leest ze hardop wat haar tegenstaat. “Als het object van de liefde niet gevreesd wordt, dan is het verlangen snel uitgeblust. De ander mag nooit een gemakkelijke prooi worden, waarvan je al snel genoeg krijgt. Hij of zij moet je de stuipen op het lijf kunnen blijven jagen. Zoals jij dat bij hem of haar moet blijven doen. Angst is de prikkel die je nodig hebt om je te laten beseffen dat er iets van levensbelang op het spel staat.”
De zwanenzang van de antieke Susanna in bad heeft Jojakim als motto gebruikt voor zijn eerste hoofdstuk. Mij is van alle kanten bang. Hij bespreekt er de verliefdheid in en de angst de ander te verliezen. Waar de oude S. wanhopig de hemel om verlossing vraagt uit haar dilemma de doodstraf noch door kuisheid noch door overspel te kunnen ontlopen, leest de moderne naamdraagster dat “angst het pak is dat je aantrekt als je geheel en al verlangen bent. Het verzwijgt je opgewonden staat voor de ander, die gevoelens oproept waarvan de beschaving voorschrijft dat je deze de baas bent. Iedere blik van de ander is voldoende om te krimpen tot een wezel vervuld van twijfel of de ander je wel leuk genoeg vindt, die meer dan jij zelf ziet wat je tekortkomingen zijn.”
“Voorbij goed en kwaad brengt angst oneindige verdiepingen aan voor een wolkenkrabber van liefde”, schrijft haar zwijgzame echtgenoot. “Zelfs als alles goed tussen elkaar lijkt te zijn, is het gezonder te twijfelen of we de liefde wel verdienen dan er ons niet het hoofd over te breken noch de buik erdoor van streek te voelen. In het maatschappelijk leven is kiezen noodzakelijk voor het scheppen van orde en structuur. Maar thuis horen je gedachten en gevoelens in strijd met elkaar te verkeren en je juist voortdurend onzeker te maken. Onkwetsbaarheid is taboe voor een moderne relatie en elkaar kunnen kwetsen een teken dat je echt van elkaar houdt.”
Susanna schrikt als ze leest dat angst een goede leermeester is, “omdat het het belangrijkste gevoel in je naar boven haalt, namelijk dat je nooit zeker van je zaak kunt zijn. We moeten angst niet interpreteren als iets dat slecht is en er zeker niet voor vluchten. Laat je angst jou de baas zijn en je nietig maken tegenover hetgeen je vervult van verlangen”, leest ze een paar keer om het te begrijpen. Het staat immers volledig haaks op haar boodschap elkaar onbevreesd lief te hebben.
“Waarvoor je bang bent, is juist dat wat je wilt, wat je verlangt en wat je niet zonder verwarrende gevoelens van iemand kan vragen alsof je slechts een vuurtje wilt. Als je zeker van je zaak zou zijn, dan is dat vuur eigenlijk al gedoofd.” Susanna gelooft haar ogen niet. Heeft haar Jojakim haar altijd bedrogen met zijn onwankelbaar geloof in haar? Of heeft zij nooit gemerkt hoe hij door twijfels verscheurd wordt. Ze vraagt het hem op de man af.
Jojakim aarzelt. Wat kan hij haar daar nou meer over vertellen dan wat hij geschreven heeft. “Lees het eerst maar eens uit”, houdt hij de boot af. Maar Susanna wil het uit zijn mond horen. “Welke angst verbergt je zwijgen?” “Dezelfde als jouw spreken”, antwoordt hij ontwijkend. “Oh, leg mij dat eens uit”, zet ze hem voor het blok. “Ok”, geeft hij aan haar vasthoudendheid toe, “ik zwijg om de angst voor afwijzing te verbergen zoals jij spreekt om de angst voor afwijzing de kop in te drukken.” “Waarom zou je bang zijn voor mijn afwijzing, we zijn toch getrouwd?”, verbaast Susanne zich oprecht. “Omdat ik mijn angst verzwijg”, mompelt Jojakim bijna onverstaanbaar.
“Hoe bedoel je schat?” fleemt Susanna nu, “Bedoel je dat je bang bent dat waar je specifiek naar verlangt afgewezen wordt?” “Nee”, omzeilt hij haar zachte verhoor, “ik bedoel eerder dat ik bang ben dat die angst een zelfbevestigende voorspelling wordt.” “Oh, dus je hebt liever niet dat ik ernaar vraag, want dan hoef je het niet te vertellen en kan het ook niet uitkomen”, concludeert ze bijna geruststellend. “Dat zou ik maar niet doen, inderdaad”, lacht hij ondeugend en laat haar in grote onzekerheid achter op weg naar zijn uitgever.
::::
.
Met de trein van 3 over 9
.
een peuter in mijn neus
likt
kauwt
kijkt
harige benen
vaders dollen met hun kroost en mama’s praten
kopt de metro
tegenpolen lijken toch wel op elkaar
even gezellig snuiven in de lift
gezien op de valreep
staand in vertraging
om dol van te worden
vrouwen praten
zich terug in de tijd
mijmer ik en lik
mijn eigen wonden
naar huis
.
©svara /2010
.
Schilderij: Alexy Kouchnarenko
Met dank aan Spuit 11 die dit schilderij voor mij uitzocht bij dit gedicht
.
::::::
Vluchten in je onderbroek
Assyke
Staar me niet zo aan, dacht hij korzelig. Heb je dan nooit een man gezien die zich moet krabben? Ha ha! Ik weet al hoe ik die grijns van jouw smoel kan vegen! Ik doe gewoon een stap in jouw richting…
En ja hoor, de vrouw draaide zich om en liep een stukje bij hem vandaan. Zo, opgeruimd staat netjes. Maar wanneer komt die klotebus nou?
Aaahhh, daar was hij al. Een verlengde trolley? Dat kwam goed uit. Hij overhandigde zijn verfomfaaide strippenkaart en liep snel door naar achteren. De kinderen zaten op school, het werkende deel der mensheid was inmiddels al gearriveerd op kantoor. De bus was dus aardig leeg.
Wacht even tot ie optrekt, anders lig je zo op je gat, grinnikte hij. Iiiieeeee. De deuren sloegen dicht en de bus begon te rijden. En terwijl Merlijn zich met één hand bleef krabben, trok hij met de andere zijn broek uit.
Wanneer was hij voor het laatst in bad geweest? Hij kon het zich niet meer herinneren. Zodra er weer plaats zou zijn in het Vraathuis, moest hij toch eens een keer voor zich zelf opkomen. Tenslotte had hij er even goed recht op als een ander.
Het zweet brak hem uit toen de broek met een plofje op de grond viel en hij in zijn onderbroek stond. Hij moest kijken, want dit kon zo niet langer…
Zijn rechterwijsvinger gleed tussen elastiek en huid, hij gluurde door de opening en zijn hart sloeg over. Het was weer raak…
Hij kneep zijn ogen dicht en trok in één ruk zijn grote gaten Hema onderbroek uit.
Met zijn rechtermouw veegde hij zijn benen schoon. De klus was geklaard.
Kokhalzend kroop Merlijn in het donkerste hoekje en gaf zich over.
Liefde kost niets
Tijd voor een schone lei.
Zelf was ik daar vorige zomer mee begonnen.
Je leek verrast en kwam me een kleine stap tegemoet.
Zuinig als je pleegt te zijn, bleef je halverwege steken.
Was die ene stap je te kostbaar?
Moest ik verder buigen in het stof?
Ik had mijn trots en die stofte ik af.
Daar had je op gewacht en je sloot je eerstgeborene in.
Ondertussen bleef je vriendelijk lachen in mijn gezicht.
Tajine kipcitroen en gemengde groente + Update
Mededeling: Bijdragen voor de maandelijkse schrijfopdracht zullen na het weekend gebundeld worden.
……………………………….
Nou het staat op het vuur:)
Voor de hongerigen een inkijkje in de keuken:
kip
olijf- of gewone olie
zout, zwarte peper, gember en koenjit (of saffraan als je er aan kan komen)
een paar flinke uien, in vieren in de pan
en sukkel was de knoflook vergeten:)
drie tenen als het om een halve kilo kip gaat
scheutje water
fruit het even op laag vuur
en doe er dan na een paar minuten
meer water bij, zodat de kip onderstaat
deksel op de pan en laat de boel rustig
een uurtje op staan op laag temperatuur.
als de kip gaar is, kun je hem eruit halen
en in een afgedekte kom doen
vervolgens doe je een paar stukken grof gesneden
vastkokende aardappels, dikke repen winterwortel
in de uimengsel
wat water erbij als dat is ingekookt
en laat het vervolgens weer op zeer laag temperatuur
op het vuur staan
hou wel in de gaten dat door de aardappels er niets aankoekt
zijn de groentes bijna gaar, doe er dan een paar zeer dunne schijven
citroen bij en gooi de kip er ook bij, zodat de smaken optimaal kunnen mengen
als alles gaar is laat je het het liefst nog een middag staan (een dag van te voren is daarom aan te raden)
voordat je het opdient
serveer het op een grote ovalen schaal en leg groene olijven tussen de schijfjes citroen er bovenop
eten met biologisch volkoren brood!
Cocoonen
Zaterdag krijg ik hoog bezoek. Als ik lief mag geloven is het huis een grote bende. Kijk ik zelf om me heen vind ik het wel meevallen. Nu heb ik dan ook wel extra mijn best gedaan, zelfs de ramen gezeemd, ze blinken nu met felle strepen van achtergebleven azijn. Toch zie je dat het schoonheidsstrepen zijn en niet de groezelige landingsbanen van vliegjes, die na het ontsteken van de straatlantaarn, knusjes komen na puffen op ons raam.
Als ik het goed heb begrepen, neemt lief de koters zaterdag al vroeg in de middag al ergens naar toe en vervolgens gaan ze naar het vliegveld om het dubbele bezoek op te halen. Nou was ik al niet van plan om mee te gaan, want al is je auto een stationcar, er zijn grenzen aan wat hij allemaal kan verstouwen. Bovendien heb ik een pracht van een excuus. Er moet een warme maaltijd klaar staan als de reizigers hun koffers eindelijk ons huis binnen zeulen. Goedkope vliegtickets betekent lichter reizen, in alle betekenissen van het woord. Nauwelijks bagage en geen maaltijd tijdens het bijna gratis vliegen over bergen, zeeen en landbouwgronden.
Maar goed, dan sta ik daar, aankomende zaterdag in een kindloos huis. Wat moet ik in hemelsnaam koken? Een hele week koppijn en opgedrongen insomnia hebben iets veranderd aan de weefselstructuur in mijn hersenen. Tenminste, daar ben ik van overtuigd. Het enige wat ik wil is Overspel kijken, thee drinken en knuffelen met de zachte molligheid van kleine Sara. Ik ben er niet, ben een geest en die geest die graaft zich in.
ont zag
tik je op een ver grijpende
kinderhand
foei dat mag niet!
jeugdzorg komt er aan
behang laat los op grijzig puin
papa mama kijken toe
hun stemmen zacht
ongestraft
groeit onmacht
op een enkel stickervel
.
uit de ouwe vkdoos 2010 na enig geknutsel opnieuw geplaatst
Gedeeld bloed: op jouw gezondheid!
Voor mijn kinderen ben jij de held. Bungelend aan een heli.
Of die einzelganger die op het water loopt, leeft, eet en slaapt. Los van kade en kust.
Ook ben jij de vader van dat kleinzerige neefje. Dat na een val op zijn achterhoofd door jou werd uitgelachen.
Dit is het beeld dat zij van je hebben, helemaal zelf samengesteld.
Dat beeld wordt mondjesmaat aangevuld met onschadelijke overleveringen. De baby die uit zijn volle luier snoept. Het jochie van acht die ondernemend en nieuwsgierig in de struiken op zoek gaat naar eetbare paddestoelen.
Over jouw latere leven geen woord te veel.
Op een dag als vandaag weet ik niet of wij daar goed aan doen. Of beschermen niet erger is dan blootstellen aan. Mijn argument is dat jij onberekenbaar bent en dat blootstelling daarom een onmogelijke afweging is. Liever later het verwijt dat ze jou niet hebben gekend. Dan ook hun persoonlijkheden te zien vernietigd worden door het kwaad.
Dat ik nog altijd in jou zie.
Veteraan
jij schim
soldaat
in een oud refrein
soms zie ik je
liggend in de sloot
algen kleuren je olijfhuid
tintje blauw
is er iemand
daar bij jou
op de bank in je bed
speaking easy
aan de thee
volop in jouw leven.
.
.
.
i.k.v. een jaar erbij een goede dag morgen
