Verdeelde levens
We zijn rijk en beschikken over maar liefst twee huizen.
In het ene huis staan vooral een hoop dozen, gevuld en wel. De meeste niet voorzien van etiket. Spannende inhoud dus.
De benedenmeubels en de bovenkasten houden de gevulde dozen gezelschap.
In het oude onttakelde huis staat nog een koffiezetapparaat, een waterkoker, een wasmachine, een koelkast, een box, een wandelwagen en vier bedden. En last but not least heel veel niet nader te benoemen kruimelrommel.
Ik heb geen idee waar mijn kroost is. Die zijn ook verdeeld.
En ik…lig me nu uit te rekken…in de hoop dat morgen de spieren niet vast zitten. Want…ook morgen is weer een dag!
.
.
volgens lief wordt binnenkort de internetverbinding verbroken ben benieuwd of ik het bloggen ga missen denk het niet...of toch wel...ach nee... of wel...
Spiegeling
Twee jaar geleden hadden we mensen uit Antwerpen op bezoek. Een jong gezin bestaand uit een zoon van toen vier en een pasgeboren babymeisje. In vergelijking met mijn oudste vind ik andere kinderen al vrij snel rustig. Het ongeduld van de moeder begreep ik dan ook niet goed. Onbegrip komt snel om de hoek kijken als je de situatie van een ander met die van je zelf vergelijkt. Niet doen dus. En dat weet ik ook wel. Maar niets menselijks is mij vreemd.
Enfin. Des te meer viel het me op hoe teder ze met de baby omging. Ze straalde terwijl ze de kleine verschoonde en kirde zoals vrouwen doen. Ik kwam er bij staan en ze zei dat het heel anders was. Wat was er anders, vroeg ik. Nou, zei ze, een meisje. Met haar zoon had ze niet die natuurlijke klik die ze wel meteen met haar pasgeboren dochter had. Echt waar, vroeg ik verbaasd. Het zijn toch allebei je kinderen?
Ja. Ze bedoelde ook niet dat ze minder van haar zoon hield. Hoe moest ze het nou zeggen, zonder dat ik het verkeerd opvatte. Ik had zelf op dat moment twee zoons en er was geen dochter in het vizier, dus wat mij betreft kletste ze uit haar nek en had ik medelijden met haar zoon, die ze duidelijk niet begreep. Ze kreeg het niet goed uitgelegd. Ze had het over herkenning, een band…
Twee jaar later breng ik zelf een meisje op de wereld.
En begrijp ik wat de Antwerpse bedoelde.
de wandeling
weg op eigen benen
loop ik bij jou vandaan
het ga je je ziet het
ik kan er niet meer tegen
Improviseren terwijl je slaapt
Een onverwacht etentje.
Meestal weet ik een paar dagen van te voren als er mensen komen eten, maar vanochtend aan de telefoon, kwam het eruit voor ik het wist…
-waarom komen jullie niet hierheen, dat is voor jullie makkelijker dan voor ons en Sassa is niet helemaal lekker. Dat maakt toch niet uit, dan eten jullie gewoon hier, in plaats wij bij jullie…
Dat was gelukkig geen probleem.
Ik zal rekening moeten houden met wat ik reeds in huis heb. En dat is natuurlijk altijd nog aanzienlijk minder dan er in de schappen van de super ligt.
Gelukkig had ik vanochtend boodschappen gedaan, dus het is niet helemaal schraalhans keukenmeester.
Ik ben de trotse bezitter van een kleine kilo aan pangafilets. Ik heb van die heerlijke vruchtenmousse gekocht bij de AH…hopelijk heb ik daarvan genoeg voor ons allemaal. Hoewel, ik heb genoeg vers fruit, misschien kan ik de mousse in een grote schaal doen en uitgebreid garnituren met de mandarijntjes en de peertjes? Ja, het klinkt allemaal wel erg simpel…
Misschien moet ik de filets maar grillen, met een paar schijven tomaat en koriander…hmmm…pasta met gemengde groenten…aaaahhh en een soepje vooraf, want ik heb nog een bakje sterk getrokken bouillon in de vriezer…
hé, volgens mij komt het wel goed…
improviseren is eigenlijk mijn sterkste kant, maar de laatste dagen lijden we allemaal nogal aan een acute vorm van slaapgebrek. Sassa heeft serieus last van zijn tandjes. Jammer dat hij nog niet kan praten, want ik zou dolgraag willen weten, waarom die tandjes vooral s´nachts opspelen.
Maar goed, aan de slag…en geen stress alsjeblieft
.
uit de ouwe rommelkist
27-12-2008
de zee
in de sprint
struikel ik
op gras hard en heet
kleine levens
haasten zich
vertrappen mijn buik
op de a twaalf
dartelt de brandweer
met elkaar
osama, de nieuwe elvis
Hoe voorkom je martelaarschap?
In elk geval niet door een mythe te creeeren en dat is precies wat de VS nu doen.
Foto´s van een aan flarden geschoten mens zal ophef geven. Daar hoef je verder geen twijfel over te hebben.
De bloeddorstigen onder de wereldbevolking die de geschoten mens niet konden luchten zullen een smakeloze orgie houden.
Want bloed en dood van de vijand moet worden gevierd.
De bloeddorstigen onder de wereldbevolking die de geschoten mens aanbaden zullen eveneens een smakeloze orgie houden.
Want bloed en dood van je geliefde moet worden gewroken.
Maar het prettige van een orgie, hoe verwoestend ook, is de uitputting.
Uitgefeest en uitgewroken zal men verveeld over gaan tot de orde van de dag.
Wat onmogelijk kan als het gerucht blijft rondspoken dat elvis nog leeft.
Vandaag!!!
kopen is beter dan huren
maar wat is er mis met een strohut
in de paarse duinen waar de adders huizen?
