De brief
Ze had nog nooit een brief geschreven. Dat deden zwanen niet. Het was geen principekwestie. De middelen ontbraken, zo moest je dat zien.
Een lief meisjesachtig jongetje had haar gister aan het denken gezet. Terwijl zij druk doende was met haar voedselvoorziening zag ze in de verte een mensenkind aankomen. Hij was klein en tenger en hij bewoog zich als een kat. Kleine slepende aarzelende stappen. Ze was direct op haar hoede. Als ze het voor het zeggen had, dan werd ze liever geconfronteerd met de opgewonden duikvluchten van de brutale meeuwen dan dat stiekeme gedoe van die pluizige viervoeter.
Eenmaal dichterbij gekomen zag ze dat er van dit mensenkind niets te vrezen viel. Het had het te druk met zijn tranen om de zwaan te zien. Toen hij uitgehuild leek ging hij in het modderige gras zitten. Nu het gevaar geweken leek kon ze het zich veroorloven geergerd toe te zien hoe hij een voor een de schamele grassprieten uit de losse aarde trok.
Blij was ze daar niet mee, maar ze was ook niet het type dat op alle slakken zout wenste te leggen. En mensenkind of niet, ergens had ze ook wel medelijden met deze meisjesjongen. Misschien…misschien vond ze hem zelfs wel sympathiek. Hij was toch wel heel anders dan die andere jochies die om de andere dag met stenen kwamen gooien.
Aangenaam verrast keek ze op van haar weerspiegeling toen ze zijn stem hoorde. Hij zei haar gedag…Zwanen konden niet blozen, toch voelde ze zich prettig warm worden. Hij had haar, ondanks zijn verdriet opgemerkt. Ze keek hem na, toen hij, ditmaal iets minder katachtig wegliep van het water. Nieuwsgierig geworden naar dit vriendelijke wezen klauterde ze aan land en strompelde ze naar de plek waar hij had gezeten. Weer voelde ze even een brok ergernis in haar hals opkomen toen ze zag hoe kaal het stukje grond was geworden na zijn zitbezoek. In de modder had hij diepe groeven getrokken met een dikke stok. Foei, dacht ze. Mensenkinderen hoe lief ook…
Toen de eerste waas van woede wegtrok van haar netvlies ontdekte ze echter een patroon in de moddergroefjes.
Beste Zwaan,
je kijkt zo droefig…zullen we vriendjes worden
dan maak ik jouw blei en jij mij?
lees hier Proloog
copyright assyke,
31 maart 2011
Proloog
we schrijven vijftien april
sneeuwschervend drijft zwaan
het hart vol lood
de parentage van haar af
haar vlam is doof
zijn hals reikt tot aan de horizon
balletdanser worden op het ijs
was altijd zijn eerste droom
Binnenspeeltuinen hebben het hoog in de bol
Heb ik iets gemist?
Mijn roeping bijvoorbeeld…
Afgelopen zondag heb ik opnieuw kunnen ervaren dat ik het heerlijk vind om andermans kindjes om me heen te hebben. Vooral als er iets te vieren valt.
Zo hadden wij gister Faf zijn verjaardag gedeeltelijk uitbesteed aan het feestteam van Chimpie Champ, denkende dat wij, ouders dan even een beetje konden bijkomen en dat de kinderen dan iets nieuws konden ervaren.
Niets was minder waar. Het halve uurtje dat uitbesteed was voor het in het zonnetje zetten van de jarige job was van een humorloosheid waar mijn hongerige maag van samentrok. Zelfs de tenen in mijn winterlaarzen krulden samen bij het zien van het ongeinteresseerde meisje die zelfverzekerd maar kindonvriendelijk het programma afraffelde en nog net niet in de houding sprong toen wij, de ouders binnenkwamen.
Wij hadden alles kunnen zien en horen en besloten dat we er bij wilden zijn.
Gelukkig duurt een half uur niet eeuwig en was het zogenaamde feestteam uitgefeest en werden wij weer aan onze lot overgelaten met de jarige en de zich net zo jarig voelende minigasten.
Nog even alle frietjes weggewerkt, met de tolletjes gespeeld die in de happy vreetdoosjes zaten en het was weer tijd voor glijden, klimmen en springen.
Chimpie Champ is een heerlijke binnenspeeltuin. Zelfs als volwassene spring je ongegeneerd op de vele springkussens en klim je metershoog in ingewikkelde constructies.
Van feestjes hebben ze echter geen kaas gegeten en moeten ze daar ook niet commercieel op inzetten.
Waarom wij dan voor dat arrangement gekozen hadden?
Tsja, dat weet ik achteraf gezien ook niet meer zo goed. Zowel manassyke als ik lagen nog met een been in de lappenmand, wat hulp van professionelen leek toen helemaal niet zo´n slecht idee.
Maar die benen waren nog nooit zo snel weer uit de lappenmand als toen we zagen hoe vreemden omsprongen met onze zeven kindjes!
De hofnar
oude lier
bekrast ben ik en aangetast
tingel je mij
minnestrelend in de vlucht
het geeft niet
als je klaar bent
hang hem aan de lijn
copyright by assyke, 24 maart 2011
En deze…mag je ook zeker niet missen
Vermoeid maar voldaan wil ik alle deelnemers bedanken. Door de tijdsdruk ben ik zelf niet in de gelegenheid geweest overal bij iedereen uitgebreid langs te gaan. Wel hoop ik dat anderen dat wel gedaan hebben. De schade haal ik nu in. Ik weet wel dat het bij sommigen genieten gaat worden van jong leven en bruisende kleuren en dat ik bij anderen aangezet zal worden tot nadenken. Deze diversiteit is precies wat er niet verloren is gegaan en wat mij zo thuis doet voelen in deze vitale bloggemeenschap!!!
Technisch waren er wat obstakels op WordPress waardoor vele bijdragen erg laat geplaatst werden. Daarvoor
mijn excuses.
Mijn mailbox doorstruinend ontdek ik nog een bijdrage die ik over het hoofd had gezien. First things first zal ik gedacht hebben, want mijn mailbox is een paar dagen lang aan zijn lot overgelaten.
De bijdrage is van Luuk:
Mocht ik toch nog een bijdrage zijn vergeten, laat het me dan weten dan wordt hij alsnog zo snel mogelijk geplaatst.
Oba Themadag Lente
De lente wordt uitbundig gevierd door:
Reine Ragolo
Beschaafde lente
Mij hand richt zich op de poezie van de lente.
Nog koud van het krabben van het ijs.
De beschaafde Afrikaanse heeft respect voor de huisvrede van de buren.
De pinups kronkelen zich verleidelijk langs mijn benen.
Het asiel heeft hun onverbiddelijk beroofd van het reproduktievermogen.
De zon wordt al sterker.
De zomer is dan toch in aantocht.
.
klik op de namen voor de bijdragen a.u.b.
Marius van Artaaa
Luuk
Zaaikort
.
homocivilius
Baruman
Ron
delfzijl
Joshua Discutantes
Maria Trepp
Zelfstandig journalist
Draver
Annettes Voelspriet
.
.
.
plaatjes komen van w.w.w.
Herinnering Oproep Themadag Lente!!
Nog even een herhaling van de oproep:
21 maart is de eerste OBAthemadag! Wie mee wil doen is van harte welkom!
Het thema is Lente!!! Je bent volledig vrij in het invullen daarvan.
Stuur mij de linkjes op en dan plaats ik ze op 21 maart in een speciale themabijdrage.
De bijdrage zelf kun je uiteraard op je eigen site publiceren…
Veel plezier!
Mag ik, met uw permissie?
%”$#%$#$&(&_()’_)_&_$#%$#%$#$&(_#%$$%#$%#$%#%_%#%$#$%#$%”#%$#&$_&y#$%#$%#$%#$%##%$#$#$%#%$#%$#$%#%$#%#_&$%%#$%”#$%#&$%&$_&$%_&$#%$%#%$”#$%”#$%#$&(($%_&$&#$%”#$%”#$%#$%#&$#&$&_%_%$%%#$%#$%#%$#%$#&$%$_&%_&%_&%_&$#$%#”$%#%$#$%#$%#$%#$%#%$#&_$&$#%$%#_$%#$%_”#$%#e$%#$%_$#$%#$%#%$#$%#$%#%_$#$%#e%$#%$#&_$#%#$#$%”$%”w$%#%$#&$_&$&&$&&%##%%_#%#$%%”%$#_&$#&&#&_$%”#$”$#”$#”$#”$%”%$”$%”$%”$%”#%$”%$”$%”$%”#$%”#%$”&$%”$”&$#”&$#_$&$(&$#%$”"$%”$&#”&$%”$”"w$%”&”$%&$%$”$%”$%$”#$”$%”%”%$”$#”$#”$#”$”"$”$%#%_$$%#$%#%$#$%#$%#%#$%#$%#%$#%$#%#&$#_$%#$%_#%$#%$#%$#%$#_%$#$%#_%$#e&w$%#$%”#$#”%$#&$$%$&(&$$$$$$$&_$%&_$&&(%&_$%_&$%%#$$$$$&(&_$#%#$&$#&_$######%%##%#%)&$%$%(&$#&$#%$#%$#_$_$%#%%$%%(&_#$%#&&$%#%#$%#_%&%$_$%#%#$%#%$#%#_$%#$%#%#$%#_%$$%#%$###%$#%#%_%$#%$#w&”$%_#&”$%#$%_#&$%”#$%”#_$%#$$%#$%#$%#$%#%_$#$%#$%#$%#%$#%#%#%_##$%”#$%#”%$#$%#%#$%#$%#%#$%#&%$#%$#%$#$%#$%#%$#%$%#%$”#$%#$%#%#$%#&#&$#%$#%$#
Zo…
Over secretaresses en ontbindende voorwaarden
Even leek het of het zwaard van Damocles boven ons hoofd hing.
Maar het was geen zwaard. Of toch, maar in elk geval niet die van Damocles.
Het was niets anders dan een koud communicerende secretaresse van het plaatselijke notariskantoor.
En een hoop achterstallig onderhoud zo bleek achteraf.
Eindelijk…eindelijk lijkt het dan helemaal rond te zijn en kunnen we wat stresshormonen afvoeren via de gebruikelijke kanalen.
Voor ik echter ooit weer ja zeg tegen de aankoop van onroerend goed…
Het blogbal
Vanavond in de Balie in Amsterdam wordt er voor het eerst het Blogbal gehouden.
Het is een idee van Oud Zeikwijf.
In tegenstelling tot vele cynici onder bloggers vindt zij dat er wel degelijk talent
in blogland is. Een jaar lang hebben ze een honderdtal bloggers verzameld waarvan ze vindt dat die het predikaat, goed, leuk of interessant mogen dragen. Een eremedaille als je beseft dat er uitputtende pogingen worden gedaan om bloggers als fenomeen uit te roeien.
Oud Zeikwijf is een Topwijf. Een vrouw die vindt dat je je niet hoeft te verschuilen achter middelmatigheid en valse bescheidenheid. Vandaar haar dresscode voor deze avond: Uitsluitend Gala!
