Ik kan iedereen geruststellen. Het dreigement mij uit te roeien heeft me emotioneel weinig gedaan. Er was die eerste klap, want ik ben niet van steen en nogal schrikkerig van aard, maar zodra ik er een blog aan had gewijd zakte het al snel. Wat overbleef is zorg. Ernstige zorg. ************************************************************************************************************************************ Maar ik schud het van me af.
Er rest me nog ongeveer een handvol weekjes waarin ik naar hartelust kan bloggen en dat plezier laat ik me niet af pakken.
Het gaat lichamelijk en geestelijk redelijk goed met mij.
Afgezien van bloedarmoede en een gestoorde bloedsuikerspiegel is deze zwangerschap in verhouding probleemloos verlopen. Ik ervaar afgezien van een extreme vermoeidheid geen beperkingen en ik verheug me voor het eerst op de naderende bevalling.
Straks mijn kindje in de ogen kunnen kijken…daar in dat felle witte licht van een verloskamer…ik voel nu al de vlinders in mijn buik bij dat vooruitzicht.
Dat is een grote zegening.
Er is slechts een ding dat ik betreur en dat is mijn leeftijd. Ik had graag een huis propjesvol kinderen willen hebben. Nu mijn oudste voor vijf kinderen telt en mijn oudste en jongste samen voor tien is ook die wens in feite reeds in vervulling gegaan. Ik dank iedereen die zo trouw mijn bijdragen leest, zij zijn de motor waarop mijn weblog draait.
 
Een ♥ voor wie dat kan verdragen…