Nonfictie – Leyla
We zijn net een dag of tien in fes of we krijgen bericht dat Leyla in het ziekenhuis ligt.
Een paar dagen daarvoor hadden mijn man en ik haar moeder nog zien lopen. Door de drukte in het verkeer lukte het ons niet op tijd om te keren.
We waren nog niet bij haar op bezoek geweest en ik had haar door mijn eigen afwezigheid van vier jaar nog altijd niet gefeliciteerd met het huwelijk van haar enige dochter.
De moeder van Leyla, ik zal haar A. noemen was ooit een goede vriendin van mij, in de tijd dat we zelf nog jong en springerig waren. De paar zomers die we samen hebben doorgebracht zijn voor altijd in mijn geheugen gegrift.
Wat A. vooral typeert is haar lach. Ze heeft een bijna dwangmatige behoefte aan lach en ontspanning.
Jaren later, toen het met mij zelf niet zo best ging en ik wist dat zij zelf ook maar net uit een diep dal was gekropen, kon ik daar niet meer goed tegen. Haar schaterlach kwam me geforceerd over. En ik kon me niet voorstellen dat ik me daar nooit eerder aan had gestoord.
Nu terugkijkend besef ik dat we uit elkaar waren gegroeid. Al was ik wel op de hoogte geweest van haar moeilijkheden, zij was dat niet van de mijne en daardoor kon ze nauwelijks inspelen op mijn sterk veranderde uitstraling.
Zij leidde haar leven, was inmiddels uitgehuwd, tegen haar zin en ondanks een hoop verzet en kabaal, kreeg ze met deze haar opgedrongen man een paar zoons en deze ene dochter.
Ik zag haar nog maar weinig. Mijn leven in nederland was te turbulent en slokte me helemaal op. Marokko was ver weg en er kwam zelfs een moment dat ik het gevoel had, dat Marokko onbereikbaar voor me was. Er scheidde mij en mijn geboorteland meer dan enkele kilometers grond en water.
Afgesneden van familie en oorsprong werd mijn binnenste een lege schelp, een schelp die enkel nog vuil en modder aantrok, maar waar niets meer wilde groeien.
Het weekdiertje zelf was allang geleden op zoek gegaan naar een ander tehuis.
Dus daar liep A., slechts twee jaar ouder dan ik.
Jammer…ze is uit zicht, zei mijn man, ik denk dat ze op weg was naar het huis van Laila, want die moet hier ergens in de buurt wonen.
Echt waar, vroeg ik verbaasd, om me heen kijkend.
Al wat ik zag, waren grote villa’s.
In mijn familie kwamen dit soort grote huizen niet voor.
Nou ja, maakt ook niet uit, we moeten maar even een strak programma maken, dan kunnen we hen één dezer dagen op zoeken.
Dat was een goed idee, vond ook mijn man.
We zouden een paar dagen later naar de Sahara vertrekken en wie weet hoe lang die reis zou duren. De vakantie was immers zo om.
Ik overlegde met mijn moeder of ze met ons meewilde als we naar A. gingen. En A. zou ons dan ook meteen het huis van Leyla kunnen wijzen.
Toen ik deze vraag aan mijn moeder voorlegde keek ze me verdrietig aan.
Ze had juist die ochtend een telefoontje ontvangen.
Leyla lag in coma…
Laila deel 2 – zwart is de ridder
Pa en ma waren lief.
Schoonzus was mooi en scherp van tong.
Echtgenoot was een ware ridder, alleen dan zwart.
Ze had het getroffen met haar ruime appartement boven haar schoonouders.
Pa gaf haar elke ochtend een stevige knuffel. Daar moest ze wel een beetje om giechelen. Gewend als ze was aan handkussen en afstand tot het andere geslacht.
Vlak voor Badr naar zijn werk vertrok gaf hij haar veertig kussen. Waarom veertig, vroeg ze dan? Maar hij haalde zijn schouders op. Veertig was volgens hem een magisch getal in de islam. Draai jij je nou nog maar eens lekker om, het is nog vroeg en weg was hij…zachtjes doend op zijn blote voeten.
En dat deed ze. Ze draaide zich nog eens lekker om. Maar al snel werd ze gewekt door het hardnekkige gekuch van ma. Zolang ze nog de krullen in het haar had van haar bruidskapsel trok ze de dekens over haar oren en sliep alsnog in.
Al gauw echter werd haar haar kroezer en kroezer en haar verblijf in dit nieuwe huis de status quo.
Laila…Laila…ze werd wakker van het gestreel van haar mooie man. Laila…ik heb helemaal geen zin om naar mijn werk te gaan. De dag duurt zo lang en ik mis je vreselijk. Beloof me dat je je mobiel binnen handbereik houdt.
Ze lachte en beloofde hem alles wat hij maar wilde. Na de veertig zweterige kussen stond hij haastig op. Hij was te laat, dat kon ze zien aan zijn slordige wijze van zich aan te kleden.
Al snel klonk onder aan de trap het bekende gekuch.
Laila zuchtte en wist dat ze het zich niet langer kon permitteren te blijven liggen.
wordt vervolgd…
assyke
23 augustus 2010
when a belly moves…
Sorry jongens, maar die vissersboten kunnen me even gestolen worden!
Historisch moment: 11.48 uur
Als de wasmachine eindelijk zijn mond houdt ga ik gelukzalig in bed kruipen en genieten
van dit prehistorisch wondertje.
♥ ♥ ♥ ♥
en als het niet teveel schopt…val ik misschien wel in een heerlijke droomslaap…
Uit het marokkaanse leven gegrepen: Laila
Haar ouders wilden het niet.
Te jong, was hun sterkste argument.
Amper twintig en dan al trouwen. Nee, daar kwam helemaal niets van in.
Laila hield voet bij stuk. Ze was gek op de jongen en de jongen op haar. Niets kon hun tegenhouden.
Moeder A. ging overstag en een groots bruiloft werd georganiseerd. De gelukkige bruid straalde, waar haar moeder drie dagen lang huilde.
Familie en gasten keken bevreemd naar moeder A. Een emotionele moeder van de bruid was een fenomeen dat ze allemaal kenden. Maar dit was van een geheel andere orde. Dit raakte iets wat niemand snapte.
Mijn dochter is gewoon nog te jong, antwoordde ze op nieuwsgierige vragen.
Ik heb er geen goed gevoel bij.
De bedruktheid van de moeder legde een zware druk op de feestelijkheden. Maar dat nam niet weg dat de dochter vol verwachting haar bruidsnacht in ging. Een nacht waar haar maagdelijkheid zou worden prijsgegeven.
Een nacht die geen weg terug meer kent.
Laila en haar geliefde Badr trokken, bij gebrek aan eigen woonruimte, in bij zijn ouders.
De riante villa bood immers genoeg plaats voor nog een huishouden.
En zo, met haar sexy lingerie in de koffer, heimwee in het hart, begon Laila aan haar nieuwe rol als echtgenote.
wordt vervolgd…
assyke,
23 augustus 2010
Uit privacyoverwegingen zijn de namen gefingeerd.
Hello world!
Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!
Vissersboten en kleine rederijen
over krabben gesproken;-))
de bovenopliggende krab leeft nog
dat is de reden waarom ik bij dit hoopje krab bleef staan
L. versus traditie – deel 7
Wat zou ze graag koken!
Ma wilde dat niet. Pa zou erg moeilijk zijn met eten.
Aandringen had geen zin, ze had allang gemerkt dat ma een stevige wil had.
Boven in hun eigen appartement hadden ze een keukenblok. Het enige wat ze nog nodig hadden was een gasfornuis en een broodoven.
Ze had het er met Badr over gehad. Hoe fijn het zou zijn om een echt gezinnetje te zijn, dat ze voor hem zou koken en dat ze samen zouden eten.
Hij begreep het niet, ze waren nu toch ook een echt gezinnetje?
En zo met zijn ouders vond hij het eigenlijk wel gezellig.
Zij niet dan?
Ja…ja…dat was ook zo. En het was ook echt zo. Er hing tijdens de maaltijden een gemoedelijke sfeer. Pa en ma maakten voortdurend grappen waar zelfs Leyla hartelijk om moest lachen.
Maar…
Tijdens één van hun weinige uitjes samen, roerde ze het onderwerp opnieuw aan.
Ik wil zo graag zelfstandig zijn, Badr. Als we echt boven gaan wonen en alles alleen doen, dan leer ik pas echt om een goede echtgenote voor jou te zijn. Nu doe ik in feite alles gewoon in opdracht van je moeder. Zij is de baas beneden. Het is haar keuken. Het is haar leven, ik hang er een beetje bij als een nuttig stofdoekje. Maar ik wil meer.
Badr snapte het niet. Hij was immers ook in dienst van zijn vader. Als zijn vader terugtrad zou hij het bedrijf overnemen. Zo zag hij het ook voor Leyla. Er zou een dag komen dat zijn moeder te oud, te moe zou worden en dat ze meer taken zou overdragen aan Leyla. Geduld was een goede zaak. En bovendien leefden ze zo veel zuiniger.
De stelletjes die hij kende, die op zichzelf waren gaan wonen, die kwamen financieel al snel in de problemen. Moest hij namen noemen?
Nee, ze wist precies welke gezinnen hij bedoelde.
Ze wist ook dat Sahroua extreem zuinig waren. Zo was ze zelf ook opgevoed. Het ging haar dan ook niet om de soberheid van hun levensstijl. Maar het moeten delen van letterlijk alles. Inmiddels was ze zover dat ze het gevoel had, dat ze zelfs haar ziel met hun deelde.
Er moest ergens een grens zijn. En die grens was er ook. Die zag ze op tv. Die zag ze ook in het centrum. Jonge wilde meiden, die deden waar ze zin in hadden. Die een eigen leven hadden, zonder eeuwige getuigen.
De pan die Leyla optilde was eigenlijk te zwaar voor haar. Ze was vaak duizelig en liet de laatste tijd regelmatig wat uit haar handen vallen.
Ze knielde met de spons op de grond en besloot dat ze net zo goed zo de pan kon afwassen.
wordt vervolgd…
waarschijnlijk nog twee afrondende delen
assyke,
29 aug. 2010
De first lady en haar zevenmijlslaarzen
De nieuwe koning.
Hij is jong en hij heeft een vrouw.
Een vrouw die het volk mag zien. Dat is op zich al een groot eerbetoon aan het gepeupel.
De eer is zelfs nog groter dan op het eerste gezicht lijkt. Want de first lady is een afgestudeerde intelligente vrouw die een eigen agenda heeft.
Ze treedt op en treedt zelfs naar voren. Ze bezoekt conferenties in binnen- en buitenland en beweegt zich volledig vrij van haar echtgenoot.
Een unicum.
Wat de koning verder ook vermag of nalaten, alleen al dit gegeven is een grote sprong voorwaarts in de ontwikkelingsgeschiedenis van Marokko.
Wat het gepeupel daarvan merkt?
Vrouwen zijn mondiger geworden en nemen massaal een baantje naast het huishouden.
Maar ook dat huishouden wordt meer en meer opgedeeld tussen man en vrouw. Want nu de vrouw zelf ook een inkomen inbrengt, durft ze voor het eerst in de geschiedenis de man te wijzen op zijn verantwoordelijkheden binnenshuis.
En wat is dat leuk.
Papa is meer thuis en zit niet meer dagelijks in het café achter dat ene glaasje thee.
Nee, hij komt netjes op tijd thuis, knuffelt de kinderen, speelt met ze en koopt desnoods pampers en melk als dat op mocht zijn.
Het wisselen van de luier is nog niet aan alle moderne papa’s besteed. Maar wie zeurt daar over, als de tijd die papa plotseling aan zijn kinderen geeft vertienvoudigd is?
Iedereen is blij en ze kopen een groter huis.
Dank zij mama.
Ouarzazate in stroom en verval
Verlaten kasbahs bij de stuwdam El Mansour Eddahbi
ruines
El Mansour Eddahbi 
de barrage (stuwdam)
stoute zeer stoute schapen
zal later blijken:
ik stond nietsvermoedend foto’s te maken,
toen plots de deur openging van het huis en een woedende huisvrouw de schapen
wegjoeg
op veilige afstand maakte ik nog stiekem een foto van de vluchtende misdadigers
hoop dat jullie ervan genoten hebben
***
speciaal voor ghijsa:) 
extreme droogte aan de oevers
maar gelukkig heeft de barrage voor extreme tijden deze wateropslag;-)))
er wordt in gezwommen en er wordt in gevist…
klein scheveningen in de sahara
L. en de grote leegte – deel 6
Op haar mobiel kwamen geen berichten meer binnen.
Haar vriendinnen had ze al geruime tijd niet meer gezien. Badr had het druk op zijn werk.
Soms vergat ze haar telefoon op te laden en bleef hij uit.
De dagen waren vol van taken die verricht moesten worden. Het huis barstte van de mensen uit de Sahara. Ze had geen tijd om wie dan ook te missen en toch kon ze s’nachts de slaap niet vatten.
Ze had een truc ontdekt. Als ze niet tegen haar tranen vocht en zich zelf stil liet gaan…kwam daar eindelijk de redding van de nacht. Dan kwam de duisternis die alle vervelende gedachten op sloot in de achterafkamers waar ze thuis hoorden.
Maar hoe simpel het mechanisme ook, het liet zich echter niet altijd bedwingen. Dan wilde de steen in haar keel niet aan de kant en restte haar niets anders dan acht lange nutteloze uren. Wat een ironie. Overdag zou ze alles over hebben voor een uurtje niets.
En nu had ze het grote niets.
Wat had Fouzia laatst tegen haar gezegd?
Dat ze dom was.
Dat ze niet snapte wat Badr in haar zag.
Dat ze niet begreep dat pa en ma haar op handen droegen.
Dat ze hun overdreven toewijding niet waard was.
Het ergste was nog wel, dat ze had voorspeld dat Badr snel genoeg van haar zou krijgen en een echte Sahrouia zou trouwen. Een Sahrouia die zou weten wat een man toekwam. Een Sahrouia die hem kinderen zou baren.
Zou Fouzia gehoord hebben dat ze een arts hadden bezocht?
Leyla had haar man gesmeekt het niemand te vertellen.
Er waren zoveel mensen die na twee jaar nog geen kinderen hadden.
Echtparen die nog even wilden wachten.
Zo’n echtpaar zouden zij immers ook kunnen zijn. Een echtpaar dat genoeg had aan elkaar.
De arts, die ze hadden bezocht, was een grote vriendelijke vrouw. Ze had koffie voor hen gehaald en had haar stoel dichterbij hen geschoven. Nadat ze in het kort hadden verteld waarvoor ze kwamen, had de vrouw geglimlacht.
Ach…zei ze. Jullie zijn nog zo jong…en hebben nog alle tijd. Weten jullie zeker dat jullie deze onderzoeken willen ondergaan?
Badr had heftig geknikt. Ja, dat wilden ze. Zijn vrouw werd niet zwanger en ze wilden graag weten wat er mis met haar was.
De arts vroeg Leyla hoe haar leven eruit zag, of ze werkte, naar school ging. Ze zei dat alle details van belang waren.
Aanvankelijk voelde Leyla zich beschroomd, maar algauw stortte ze haar hart uit bij de grote vrouw. Ze praatte en praatte, huilde en lachte. Voor het eerst in lange tijd mocht ze gewoon weer zichzelf zijn. En dat kwam allemaal door deze vrouw.
Ze ging zo op in haar verhaal dat ze de aanwezigheid van Badr helemaal vergat. Badr, die haar later vertelde helemaal beduusd te zijn geweest door haar "crisis". Was dat echt zijn vrouw die daar zat en zich helemaal liet gaan bij een wildvreemde? Waar was de zelfbeheersing die ze bij haar opvoeding had meegekregen?
Wist ze niet dat dit onoirbaar gedrag was?
Maar het kon haar niets schelen. De geschoktheid van haar man ging dit keer volledig langs haar heen.
Want wat zij dat uur gevoeld had, was zichzelf.
Een zelf die ze al zo lang kwijt was.
essaouira
wordt vervolgd…
assyke,
26 aug. 2010
