Moi en haar lastige zoon – deel 3
Als ik later groot ben…
Een geluid achter in de winkel onderbrak zijn gedachten.
Getrippel…een schurend geluid kwam dichterbij. Hij kon het horen ademhalen.
De lastige zoon van moi maakte zich klein. Zijn tenen staken onder de deken uit, hoe hij ook poogde zijn lijf te verzamelen onder het beddegoed.
Dit was zijn eerste nacht in dit hok. Een nacht die hij niet zou overleven. Hij deed zijn ogen dicht om het duister buiten te sluiten en zichzelf wijs te maken dat hij sliep.
Maar hoe kon je nou slapen als onzichtbare monsters hetzelfde vertrek met je deelden. Hij moest op wacht blijven. Jammer dat hij geen zwaard bij de hand had.
Dan zou hij beslist niet bang zijn. Ook zonder zwaard was hij niet bang. Beslist niet. Had iemand hem zien huilen? Nee? Nou dan!
Maar je trilt wel…fluisterde een stemmetje.
Je trilt, je bent een bange schijterd, ging het stemmetje verder. Je broek is nat, je hebt in bed geplast hahahaha!!!
Nee…nee…ik heb niet in bed geplast. Voel dan, voel dan…
Zijn hand gleed naar beneden en vond daar het bewijs van zijn nietigheid.
De stem had gelijk. Hij was geen man. Een klein bang jongetje…dat was hij en hij begon te jammeren.
Ba…Ba…Baba…kom me alsjeblieft halen.
Ba…ba…ba…ba..en zo gleed hij weg in een diepe slaap, dromend van zijn vader.
Zijn vader een echte man.
Een man die geen zwaard nodig had om het onrecht te bestrijden.
Zonder vrije wil geen dader
Ik las zojuist even het smoesje van gister door.
En ik weet niet of het komt door de hoofdpijn en de dichte mist voor mijn brein.
Maar feit is, dat ik me afvroeg hoe ik nou toch zeker wist dat Sas het had gedaan en niet de traktor, de fiets of de bloem?
Zijn dingen, voorwerpen dan werkelijk harmlos, altijd onschuldig?
En hoe weten wij dat eigenlijk?
In de Nrc-wetenschap van een week of twee terug stond een artikel dat de mens niet
over een vrije wil beschikt.
Terwijl wij het openen van een hek toch voornamelijk aan die vrije wil wijten.
Zou hij dan toch gelijk hebben gehad en lag Sas zijn schuld geheel buiten hem?
Met dank aan Mihai een paar lezenswaardige links over psychologie en hersenwetenschap.
http://dailymonthly.com/
en deze, maar die schijnt op slot te gaan, of de oude blogs dan nog te lezen zullen zijn
weet ik niet:
http://scienceblogs.com/cognitivedaily/ het is een echtpaar, waarvan de vrouw psychologe is en de man journalist, zij schrijven dagelijks interessante bijdragen over het menselijk gedrag.
Friesland, De Subsidiepot: bloed aan een hoop handen
Friesland. Mijn Friesland.
Het land van de weidevogels.
Het land van natuurliefhebbers en nuchtere lieden.
Op Eén vandaag een onthutsende reportage over het verdwijnen van het roofvogelbestand in het Groene Land.
Het noorden herbergt een aantal gruttoboeren en andere boeren die subsidie
verkrijgen om weidevogels op hun land te laten broeden.
De hoogte van de subsidie blijkt afhankelijk te zijn van het aantal nesten op het land van de boer.
De boer is een kapitalistisch denkend wezen en schakelt concurrenten dan ook uit waar het maar kan en schuwt daarbij geen enkel middel.
De belangrijkste concurrent is in dit gegeven de roofvogel.
De roofvogel, een ontzagwekkend dier die weinig te vrezen heeft in de natuur.
Ware het niet dat in de natuur…ook de mens rondloopt.
Honderd buizerds, haviken en kiekedieven zijn inmiddels al met succes uitgemoord.
En het moorden gaat door. Nesten worden leeggehaald, nestbomen worden omgehakt, volwassen vogels vergiftigd.
Een grote zak wordt getoond waar het ene dode dier na het andere uit te voorschijn wordt gehaald. De oogst van één dag?
Hopelijk wordt Den Haag wakker geschud en beseft men daar dat het systeem van de susbsidie in deze niet juist werkt.
Het maakt het slechtste in de boer wakker en doodt het edele roofvogeldier.
Tokkiegeluk zit in een klein autootje
Het huis moet schoon.
Ja, zilver.
Boodschappenlijst.
Inpaklijst.
Regellijst.
Reislijst.
Financieenlijst.
Anti-stresslijst.
En na het opmaken van de lijsten, moeten de handen flinkt uit de mouwen worden geschud;-))
Of zal ik me deze week opgeven voor een meditatiecursus?
♪♪♪♪▼♪♪♪▼♪▼▼▼♪♪♪▼♪▼▼▼♪♪♪▼♪▼▼▼♪♪▼♪▼▼♪▼♪▼♪▼▼♪♪♪▼♪♪▼♪♪♪▼♪▼♪♪♪▼♪▼▼♪♪▼
de smoezentrommel:
Sas speelt in de voortuin
braaf in de zandbak
vanuit de keuken heb ik kijk op de tuin
Sas is al een tijdje bij het tuinhekje
met zijn friemelvingertjes lukt het hem
het hekje te openen
Da Da Da Da!!!
Dat mag niet Sas, hekje dicht!
Verwoed probeert hij het haakje terug te plaatsen
in zijn haast lukt het niet
Ik spreek hem opnieuw streng toe
Dan kijkt hij mij aan en zegt
Maar…Krako daan!
Nee, hoor, de traktor heeft dat niet gedaan
jij hebt het hekje open gemaakt!
Maar…fiets daan!
Nee, Sas, de fiets heeft dat niet gedaan
jij hebt het hekje open gemaakt!
Uhhh…en hij kijkt wanhopig om zich heen:
Bloem daan!!!
Ontstoken haarvat of puist…daar gaan we niet over dobbelen + UPDATE G*dverd*mme!!!
Zoon heeft iets roods op zijn oog, dat met de dag groeit. Het zit precies tussen zijn wimpers op zijn bovenste ooglid.
Even aangekeken, om te zien of het uit zich zelf zou weggaan. Dat deed het niet.
Het bleef groeien en nu heeft hij er niet alleen pijn van, maar ook hinder. Hij kan lastig met dat ene oog kijken.
Afijn. Drie dagen geleden de huisarts gebeld en gevraagd om een afspraak. De assistente vroeg me de uitstulping te beschrijving. Ik met mijn gebrek aan medische kennis beschrijf natuurlijk gewoon wat ik zie in huistuinenkeukentaal. Het was druk, zei de assistente en de jongen kon niet komen. Het ging waarschijnlijk gewoon om een puistje en die kon zelf wel uitknijpen.
Pardon? Het zit op het oog en zo onderhand bijna in het oog, ik weet niet wat het is en dan moet ik iets gaan uitknijpen???? Met een vervelende ontsteking als gevolg???
Oké…de assistente had wel tijd die dag of de volgende dag, dan kon zij er wel even naar kijken en zeggen wat ik moest doen.
Met alle respect, maar het gaat hier om mijn kind en ik zou graag willen dat de huisarts zelf er naar kijkt. Ik ben niet van plan te gaan beunhazen met de gezondheid van mijn kleuter. Als de huisarts diezelfde dag geen gaatje had en ook niet de volgende dag, dan maar donderdag. Liever een paar dagen later dan amateuristisch gedoe.
Daar deed ze erg moeilijk over. Uiteindelijk na een gesprek van zeker tien minuten kreeg ik dan een afspraak voor over twee dagen.
Vandaag dus. Aan het eind van de ochtend.
Normaal gesproken laat ik me zo onder de tafel lullen. Wat de verantwoordelijkheid voor een kind al niet met je kan doen.
Het spreekt krachten en zekerheden in je aan, die anders onzichtbaar liggen te wachten op een sterke impuls.
dit is van het internet, maar zo ziet het ongeveer uit
alleen wat feller rood, omdat hij al aardig rijp is, ook zijn zijn
wimpers helemaal aan de kant geduwd.
☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻☺☻
nog even snel een update: http://www.vkblog.nl/bericht/324742/gdverdmme :
ik had zojuist mijn man aan de telefoon, na twee dagen wachten op tegenbericht, heeft hij vandaag de chef gebeld om te vragen of hij ons mailtje uberhaupt wel ontvangen had.
dat bleek wel zo te zijn en hij was erg boos. boos dat ik, als partner me er mee had bemoeid, boos dat er een mail aan hem was gestuurd over het onderwerp. waren we soms van plan geweest een dergelijke mail ook naar een hogergeplaatste te sturen, als hij voet bij stuk bleef houden???
volgens lief hebben ze een uur aan de telefoon gehangen en heeft hij zitten luisteren naar de tirade van een man die zichzelf erg belangrijk vindt.
zodra lief een gaatje zag, gaf hij hem te kennen dat de argumenten niet steekhoudend waren en dat hij niet van plan was zich daarna te voegen. kwamen ze er samen niet uit, dan zou hij inderdaad naar de directeur stappen voor bemiddeling.
dit was blijkbaar het sein waarop meneer chef had gewacht. binnensmonds gaf hij hem te kennen dat hij die anderhalve dag extra kon krijgen…
lief verstond hem niet en vroeg het te herhalen…
opnieuw een soort grom…waar hij toch echt uit kon op maken dat het in orde was.
dus…we gaan pakken!!!!!
eindelijk…
Word Exact : Culinaire Voetprints
De tafel was netjes gedekt.
Vier borden, messen, vorken en toetjeslepels.
Keurig rechtop zaten wij en hanteerden stil het bestek.
In mijn oren klonk het geknars van komkommer en rode ui. Een hekel had ik aan het geluid van mijn eigen kaken.
Maar erger dan het geluid waren de brokjes groente die hun weg naar beneden niet wisten te vinden.
Zou hij daarom zo vaak loeien…omdat ik de indruk wekte almaar te herkauwen?
Voor de spiegel eten en oefenen, nam ik me voor. Kijken hoe ik er kauwend uitzag.
Ik keek op van mijn bord, want ik hoorde een bekend geluid. Een geluid waar we allemaal op hadden zitten wachten.
Met mijn mond strak dicht zag ik het schouwspel van alle kleuren van de regenboog in een enzymenmengsel op het bord van mijn broer.
Nu had ik genoeg gezien en ik keerde terug naar mes en vork…ga gewoon door met prikken, alsof er niets aan de hand is…in mijn hoofd was de Bevelhebber binnengedrongen. De bemoeial die mij betuttelde en beschermen wilde tegen het kwaad.
Laat me met rust. Maar Bevelhebber liet zich niet wegjagen. Dooreten snauwde ze, laat je niet kennen!
Ik gehoorzaamde en ik keerde me af van kots en repressailles.
Toen ik eindelijk mijn stoel naar achter kon schuiven, wist ik dat er haast geboden was.
Ik versnelde mijn pas in stille treden, slikkend en duwend…maar het mocht niet baten…soms was het gewoon net één tree teveel. Met het papperige voedsel kwamen de tranen.
Maar daar was ze weer, de ellendige bevelhebber. Opstaan, vlug! Naar je kamer en ruim die viezigheid op!
Dit keer stribbelde ik niet eens tegen. Naast de wastafel vond ik een handdoek en ik volgde mijn eigen spoor…een spoor van culinaire voetprints.
Een lach borrelde naar boven…een lach vol komkommer en rode ui.
copyright assyke
juli 2010
G*dverd*mme!!!!!
Ik mag niet vloeken.
Sinds een jaar of vijf.
Mijn godverdomme is reeds lang verdampt. Heel af en toe bruist er nog een klein belletje
uit de droge plas.
Mijn shit is verworden tot Chips met Broccoli Nog Aan Toe.
Rest mij het bloggen om de aggressie uit mijn lijf te vloeken door middel van gesublimeerde woorden.
Kan dat? Kun je agressie sublimeren?
Ja, dat kan. Daarom zijn er ook zoveel blogs.
Maar goed, genoeg geluld.
Het spijt me k.reintje, maar nu ga ik eens hartgrondig vloeken.
Godverdomme nog aan toe!
http://www.livescience.com/health/090712-swearing-pain.html
☻↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓☻☻↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓☻↓↓↓↓☻↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓☻↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓☻☻↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓↓☻
Want wat is er aan de hand?
Jullie weten vast nog wel dat ik verhaald heb van onze wilde plannen. Met de auto de middellandse zee over te steken?
Oké…
Mijn voorwaarde was dat we dat niet in onze uppie zouden doen, maar samen met vrienden. Gelukkig hoefden we niet lang te zoeken om mensen te vinden die gelijktijdig vakantieplannen in die richting hadden. Het leek hun leuk als we meegingen, maar ook zij hadden een voorwaarde: ze wilden beslist op die en die datum afreizen.
Deze mensen hadden ook nog al eens ervaring en wisten de route, de dingen die je niet moest doen, de plekjes waar je goed en goedkoop kon overnachten etc..
Mooi…
Resten nog twee problemen die om een oplossing vroegen. Toestemming vragen aan de directeur van Faf zijn school of hij twee dagen eerder vakantie mocht.
Dat heb ik inmiddels gister met knikkende knieen gedaan en ja hoor…geen enkel probleem. De school had al voorzien in deze verzoeken en daarom hadden de kleuters op vrijdag al vrij. Wat hem betrof vroeg ik dus alleen om de donderdag vrij te krijgen.
Aangezien Faf nog altijd jongste kleuter is, was dat niet iets waar hij lang over na hoefde te denken.
Lief kwam gister thuis van zijn werk en ik vertelde dan ook triomfantelijk dat ook de toestemming van school officieel binnen is.
Dus…we konden pakken!!!
Dat lief helemaal niet blij keek deden aanvankelijk de alarmbellen niet rinkelen, bezig als ik was met het opwarmen van de warme maaltijd.
Maar toen kwam het hoge woord er dus uit.
Drie weken terug had hij aan zijn chef gevraagd, middels een officieel formulier, of hij twee van zijn snipperdagen kon opnemen vlak voor de vakantie.
De chef had gezegd, dat er nog een project was die beslist af moest. Lief, harde werker als hij toch al is, wuifde dat weg, dat project was lang voor die tijd klaar.
Nou, dan was het goed.
Dat ene project is twee weken terug reeds afgerond. Toen kwam de chef met nog een nieuw project. Ook die moest af. Aan dat project heeft lief in de brandende hitte inmiddels heel wat zweetdruppels gewijd en het is af.
Wel vond hij het vreemd, dat de oorspronkelijke afspraak blijkbaar eenzijdig was aangepast.
Inmiddels zijn ze bezig met de derde project.
En gister vroeg hij aan zijn chef hoe het nou zat met zijn snipperdagen…
Nou zei de chef…ze hadden het veel te druk. Naar die twee extra dage kon hij fluiten.
Einde discussie.
Dat daarmee onze vakantieplannen in het water vallen interesseerde hem geen zier.
Godverdomme nog aan toe!
Teveel liefde maakt misschien meer kapot dan je lief is
Ik ben een vrouw van liefde.
Die liefde geef ik dan ook in grote hoeveelheden aan mijn nakomelingen.
In een vertrouwde mailwisseling met een dierbare vriendin stelde deze vriendin mij
de vraag of ik misschien zo’n typische parasietmoeder was.
De vraag had me geschokt en ik weet niet meer goed wat ik haar geantwoord had.
Toch heeft deze gedachte me sindsdien niet meer losgelaten. En ben ik erg gaan letten op hoe andere moeders met hun kroost omgaan.
Ook gebruikte ik beelden van vroeger, die van mijn eigen opvoeding om mijn eigen situatie er mee te vergelijken.
Wat mij daarbij opvalt is dat mijn moeder en ook vele moeders van nu een strakker gelaatsuitdrukking bezigen, op bepaalde tijden knuffelen en voor de rest enkel opvoeder en voeder zijn.
De liefde in hun hart blijft daar en uit zich voornamelijk door middel van goede structuur, goede basisvoorzieningen en het stimuleren van zelfstandigheid bij het kind.
Ik wil daarmee niet zeggen, dat ik al deze laatste dingen nalaat…
maar soms lijkt de prioriteit bij mij vooral te liggen bij een hele dag door knuffelen en gek doen.
Nu mijn jongte, Sas, van zichzelf eigenlijk een rustig jochie, steeds meer het opstandige gedrag begint te vertonen van zijn oudste broer, begin ik me toch af te vragen of ik het niet helemaal verkeerd doe.
Voor het gedrag van mijn oudste had ik een perfect excuus. Hij was nou eenmaal zo als hij was en wij probeerden hem daar zo veel mogelijk in te sturen en te begeleiden.
Maar voor het gedrag van Sas heb ik geen enkel excuus.
Of maak ik me gewoon weer zorgen om niets en hoort dit bij de Terrible Two’s?
Moi en haar lastige zoon – deel 2
Ze was weg en hij lag in een hoek van het bedompte winkeltje.
In de duisternis tastte hij naar het bord. Ondanks alles knorde zijn maag en was hij nieuwsgierig wat er in de homp met brood verstopt zat. Hij rook eraan. De geur was goed. Met het brood in zijn hand zocht hij een comfortabeler zithouding tegen de muur en begon te eten.
Het kauwen deed hem goed. Het kauwen deed hem het norse gezicht van de timmermansmeester vergeten. En ook kon hij onder het kauwen de kille stem van zijn moeder bij het afscheid wegmalen. Hij smakte en liet zijn tanden en kaken de vrije hand. Er was niemand die hem kon wijzen op zijn tafelmanieren. Niemand die hem kon beschimpen of negeren. Hij was vrij. En ze konden allemaal naar de pomp lopen, wat hem betrof.
Hoe groot de homp met brood ook was er kwam een moment dat zijn kaken niets meer te doen hadden. Zijn handen waren leeg en nadat hij het bord van zichaf had geschoven en een deken naar zich toe had getrokken, was er niets meer te doen.
Hij was alleen.
copyright assyke
juli 2010
