Ontgroening en Warmte in de Mengkom
waarschijnlijk is de tekst in het plaatje niet goed te lezen, maar bij deze
wil ik de mensen die mij gister en vandaag gesteund hebben bedanken:
jullie zijn onvermoeibaar! hopelijk is het de laatste keer;-)))
lidy
rene louman (dank voor je nuttige feedback, het heeft me wel aan het denken gezet)
arnold kemp (dank voor je reactie een week geleden, ook die boodschap houdt me al een paar dagen bezig, ik ben er nog niet uit wat ik er mee kan)
knutselsmurf (dank voor je mail!!!!)
cees in cambodja (dank voor je mail!!!!!)
francois
elise van schouwenburg
ate
Catharina
jezzebel (dank voor je mail!!!!)
antoinette
martin
zelfstandig_journalist
ramirezi
k.Reintje
dianne (dank voor je mail)
joost tibosch sr
paco painter
coby
de stripman
bart
aad verbaast
isis nedloni
koen (dank voor je mail)
peterus
verbaas
kees smit
laila
geroma
edu
the Saint
off-topic
simen vrederat
blew
annemarie f.
prometheus
rene scheffer
theo klaverblad
oliphant
moonfairy
R.Kruzdlo
zilver
cor verhoef
beeldsprekers
gayaH
grutte pier (met kniebuiging)
draver
ivy (heyta)
mocht ik nog iemand vergeten zijn, dan volgt die rap
Update
Frans Muthert en ik hebben uitgebreid gemaild en volgens mij is de lucht nu wel geklaard.
Update 5 maart, vrijdagochtend half zeven:
Frans Muthert, dank je wel voor de rectificatie op je blog.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Opmerking:
Een ieder die mij denkt nog te moeten lastig vallen met onheuse verdachtmakingen…die mag dat in alle stilte doen of zijn reactieruimte daar lekker mee vullen. Ik ga er in elk geval niet meer op in. Van mij krijgt niemand meer een reactie op dit soort flauwekul.
Blogpauze
Ik ga er even uit, niet lang, misschien maar een week of korter
even mezelf weer bij elkaar rapen,
want twee keer op een dag is wel erg veel
gek genoeg heeft de aanval van muthert me harder geraakt
dan de anderen
ontkennen wie ik ben vind ik onverteerbaar, vreselijk
Vanaf dat ik hier ben, heb ik me moeten verdedigen tegen wantrouwen.
of me dat waard is, daar moet ik even over nadenken
anderen, heel erg bedankt, jullie waren al die tijd ontzettend lief,
jammer dat één of twee het kunnen verpesten
Over truttebollen en hun beschimpers
Aan Laila en anderen die mij een truttebol vinden,
Is het Vk blog een ideale plek om eelt op je ziel te krijgen?
Daar begint het wel op te lijken.
Hoe geschrokken ik ook was van de onverhoedse en ziekelijke aanval van Bas. En hoe vervelend ik sommige reacties van Ria de Witte ook vind.
Toch is niets zo erg als persoonlijke aanvallen van medebloggers. Want als er iets is wat je niet verwacht is het dat.
Nu weet ik ook wel dat je nooit iedereen blij kunt maken en dat er altijd mensen blijven die wantrouwen als eerste en zelfs al laatste impuls hebben.
Zodra ik hier mijn neus liet zien werd ik onbeleefd bejegend ten aanzien van mijn avatar.
Niets zo persoonlijk als smaak. En niemand hoeft mijn keuze voor een avatar ook mooi te vinden. Daar gaat het mij ook niet om.
Maar om mijn avatar, waar mijn gezicht op staat voortdurend met Bah! te laten beschimpen…ik vind het grof en ik vind sommige medebloggers dan ook ronduit onbeleefd.
Dat er hier bannen worden uitgedeeld aan mensen zonder blog die ongevraagd van alles spuien…ik vraag me af in hoeverre de onbeleefdheid van sommige bloggers daar van afwijkt.
Ik ben niet van plan eelt op mijn ziel te krijgen. Dus de reactie van jou, Laila heeft me zeker gekwetst. Ben ik een truttebol?
Misschien. So what?
Maar wat zegt het over jou dat jij mij zo noemt? Dat vraag ik me af.
Omdat ik me duidelijk ongewenst voelde na die opmerking reageer ik hier op mijn eigen blog.
Wat Vk nodig heeft is misschien wel wat meer vriendelijkheid, meer humor, meer relativeringsvermogen en vooral meer tolerantie.
Steek de hand in eigen boezem en het zou zo maar kunnen dat ook ongewenste extreemrechtse geluiden op een gegeven moment verstommen.
Ik kan er naast zitten, maar het lijkt me niet ver gezocht dat het misschien wel de arrogantie van sommige bloggers is, die het Vkblog momenteel de nek omdoet.
groet,
assyke 
Shoppen
Zouden mannen nou echt denken dat je een baby in de winkel kan kopen?
Dat je vervolgens het product kan terugbrengen als het je teveel wordt?
Of zie ik het verkeerd?
En zijn mannen gewoon behept met een teveel aan romantiek?
Nummer twee is nu zes maanden en slaapt pas sinds kort door (belangrijke informatie!!!) en papa begint nu al over nummer drie.
-Fafa, zeg eens, zou je graag een zusje willen hebben?
(…????…)
Mijn mond valt open van verbazing: Fafa, zeg eens? Sinds wanneer beslissen kinderen over dit soort zaken?
Natuurlijk ziet fafa een zusje wel zitten. Want dat broertje, tja, dat broertje, daar is hij toch wel een beetje in teleurgesteld, misschien dat een meisje wel met hem kan spelen en praten.
-Ja!!! Dat is een goed idee!!!
-Mama, Mama!
-Wanneer krijg ik nou mijn zusje?
En nu is het aan mama om uit te leggen dat er geen zusje komt.
Want als 1,5 kind het gemiddelde is, dan zit ik met 2 toch al aan de hoge kant. Nu maar hopen dat fafa vandaag en de rest van de week veel spannende dingen meemaakt.
Nog altijd het beste medicijn tegen goede ideeen…
sept. 2008
Structuur
chips met broccoli nog aan toe!
Volgens mij is het de bedoeling iets te schrijven bij een plaatje.
Heb hier niet veel aan toe te voegen.
In het paintprogramma die standaard in elke computer zit, heb ik wel eens wat zitten prutsen.
Het meeste kon meteen weg. Heel simpel. Niet opslaan.
Deze vond ik wel de moeite waard van het bewaren. Waarom weet ik niet.
Het is me toch nog toe niet echt goed gelukt om wat meer diepte te krijgen. Het blijft vlak. Ligt dat alleen maar aan mij of is dat ook een makke van het computerprogramma?
In de mist
Ik ben er wel.
Maar ook niet helemaal.
Ik kijk naar wat er om mij heen gebeurt en voel me een buitenstaander. Heb niet het gevoel dat ik op de een of andere wijze verantwoordelijk zou moeten of kunnen zijn voor het verloop der dingen.
Lang kun je dat in een gezin met kleine kinderen niet volhouden.
Arme Sassa, normaal gesproken toch een makkelijke slaper, werd sinds ik hem in bed had gelegd, telkens weer huilend wakker. Zodra ik echter in beeld verscheen, verdween prompt het huiltje en kwam er een stralend lachje tevoorschijn.
En dit deed hij elke keer…
Op een gegeven moment voelde ik me behoorlijk bij de neus genomen…bij het laatste huiltje weigerde ik dan ook mijn geplaagde neus te laten zien en liet hem huilen…
-Ga je niet bij hem kijken?
-Nee, laat hem maar even huilen, dan valt hij vanzelf in slaap…
Ik word aangekeken alsof ik moederoverste der oude toverkollen ben, maar ik negeer alle nonverbale lichaamsuitingen. Zuchtend staat papa op en loopt naar zijn arme baby, die prompt lief begint te lachen en ik ook, maar dan in mijn vuistje. Dan betreedt papa de woonkamer en zegt bezorgd dat zijn neusje verstopt is en dat hij daarom telkens wakker wordt…Dat krijg je er dus van als je in een dichte mist deelneemt aan het leven, dan gaat het leed van je dierbaren zomaar aan je voorbij…
Met de staart tussen de benen en een hart vol schuld pel ik een ui en snijd deze doormidden…
Zo Sassa, een uitje aan je linkeroor en een uitje aan je rechteroor…dat slaapt vast lekkerder…en mama zal het nooit meer doen…jou niet horen, jou niet zien…want daar ben je veel te lief en speciaal voor…
Voor Theo Klaverblad en Lantaarnpaal voor k.Reintje
Gisteravond vroeg Theo Klaverblad mij, naar aanleiding van zijn logje Winter aan de Vaart wat ik dan mooi vond als ik blijkbaar geen liefhebber van landschappen was. Ik vond dat wel een leuke vraag. Ik antwoordde hem dat ik daar op terug zou komen in een logje, misschien vandaag.
Hieronder wat schilderijen die mij boeien.
salvador dali
jeune fille a la fenetre 1925
Wat ik mooi vind van salvador dali is de herkenbaarheid van het daaglijks leven, maar dan met meer emotie geschilderd dan de werkelijkheid aan de toeschouwer prijsgeeft. Maar vooral vind ik zijn stijl mooi, een stijl die ik niet goed onder woorden kan brengen. Daarvoor mis ik inhoudelijke kennis van kunstgeschiedenis.
lantaarnpaal bij de rumoerige stad, lourens lubbers
(kunstenaarskring de ploeg)
dit schilderij kende ik overigens niet, ik kwam hem tegen toen ik dit logje voor klaverblad aan het maken was. het doet me denken aan het kubisme van picasso en het spreekt me wel aan. picasso is erg voor de hand liggend en ik vind dit schilderij van lourens lubbers zeker niet voor hem onderdoen.
de lantaarnpaal viel me op naar aanleiding van het spetter pieter pater aalscholverblogje van ramirezi en de voortvarendheid van k.reintje die daar weer het gevolg van was.
Zo zie je maar weer, dat bloggers elkaar voortdurend prikkelen en stimuleren;-)
de vrouw in de groene jas, auguste macke
ik ben geneigd te zeggen dat ik dit het mooiste schilderij vind. expressionisme vind ik toch al de mooiste stroming in de schilderkunst. nu heeft dit ook wel iets impressionistisch, maar door de felle en warme kleuren vind ik het dat toch niet. de laatste vind ik vaak iets zoetigs en weeigs hebben en ben daar niet zo kapot van.
kortom naar dit schilderij kan ik zo uren kijken, mocht het in mijn kamer hangen. Daar hangt het echter niet;-)
salvador dali 1925 moeilijke titel
rene magritte
en ach last but not least, dit prachtige stilleven. een stilleven dat zo uit een nare of mooie droom kan zijn ontsnapt.
en dat is ook precies wat mij fascineert in de schilderijen van magritte, het surrealistische is niet per definitie naar of prettig te noemen. zijn schilderijen hebben een krachtig associerend vermogen.
verder vind ik de kracht van deze schilder, dat hij normale taferelen een andere diepere lading geeft. een lading die behoorlijk diep kan inwerken in de kijker.
Zo kun je je afvragen of de peer en appel op jouw fruitschaal wel zo’n onschuldig en oppervlakkig verschijnsel is…
geniet er van en neem mijn commentaar met een korreltje zout;-)
smoezenziek
Zijn we weer terug bij af?
Het lijkt dat we te vroeg gejuicht hebben. Eindelijk sliep je door. Na twee jaar lang te hebben aangemodderd was dat een ongelooflijke luxe. Zonder gezeur, wel een hoop kusjes, glaasjes water, eindeloze kletsverhaaltjes, maar uiteindelijk sliep je dan tevreden in. Je deur stond op een ruime kier, en je kon ons horen scharrelen in de woonkamer en je wist dat alles goed was.
Tot twee maanden geleden, toen ik de fout beging, gelijk met jou naar bed te gaan, in een poging wat slaap in te halen. En voor jouw leeftijd geldt nou eenmaal: 1x doen is altijd doen.
Nu wil en kan je niet meer slapen als een van ons ook niet naar bed gaat.
De glazen water zijn niet meer aan te slepen, je raakt niet meer uitgepraat en als wij dan ons ongeduld verliezen kom je met je allersterkste argument: fafa is verdrietig en wil getroost worden…welk moederhart is daar nou tegen bestand?
Zorgelijk wordt het pas echt sinds een week of twee. Ik geloof best dat de eerste keren echt waren, je was toen daadwerkelijk een beetje ziek en moest toen in bed overgeven. De aandacht die je toen kreeg is je vast bevallen, want nu ben je op een mysterieuze wijze elke avond misselijk en moet er altijd een spuugbakje binnen handbereik zijn.
Wat moeten we daar nou mee? Het lijkt erop dat je de strijd gewonnen hebt. Want het moet wel een beetje gezellig blijven en bovendien is het dwars door alle aanstellerij heen, natuurlijk ook gewoon een hulpkreet: mama, ik ben bang, ik wil niet alleen zijn, dan word ik verdrietig…
Dus terwijl ik dit stukje schrijf ligt papa op bed te wachten. Te wachten op het vertrouwde oudemannen snurkje uit jouw ledikant. We hebben het geprobeerd, maar ook dit keer zijn we weer de verliezers…
juni 2008
kunst met een kleine kaa
Ik moet bekennen
dat het zelden voorkomt
dat ik iets maak
wat ik echt mooi vind en wat ik wil bewaren
als bewijs,
dat ik niet helemaal een mislukkeling ben
op het gebied
van kliederkunst met de kleine kaa…
Dus men kan zich mijn woede voorstellen
toen vorig jaar
een klein nietig mensje
wraak nam :
een paarse lelie in een donker moeras…
veel was er niet voor nodig,
twee kleine knuistjes, twee kleine woeste halen
en mijn lieveling was niet meer…
Op eigen benen
-Hoe oud ben je nu, vraag ik haar.
Ze antwoordt niet meteen. Voor haar staat een grote mok thee, daar gooit ze bedachtzaam een schepje suiker in, roert, proeft en reikt opnieuw naar de pot met suiker.
Ik begin te lachen.
-Nou, dring ik aan.
-Dat weet je best, snauwt ze.
-Ik wil het jou horen zeggen.
Ze neemt een grote slok en begint te hoesten. Ik sta op, nog steeds lachend en klop op haar middenrif.
Als we allebei weer zijn gekalmeerd probeer ik het opnieuw.
-Je bent mooi.
-Ik ben niet mooi, onderbreekt ze me ruw.
-Dat ben je wel Fati, maar daar gaat het niet eens om.
Je bent een fantastische vrouw, je bent gek van kinderen, een kei in het managen van het huishouden, je hebt oog voor de noden van je omgeving. Zoveel kwaliteiten, die verspild worden binnen deze vier muren. Als ik je zo zie, jaar na jaar, dan word ik boos. Boos op zoveel lafheid.
-Lafheid? Je beschuldigt mij van lafheid?
Ik weet niet eens of ik dat werkelijk vind, maar ik heb wel haar aandacht.
-Wanneer kwam hier voor de laatste maal een vrijer aan de deur? Als ik goed op de hoogte ben is dat nu vijf jaar geleden. Sam heette hij toch? Hij kwam hier met zijn ouders, zijn zus en een neef en naar ik me heb laten vertellen was het een heel goede familie.
-Mijn moeder was ziek, dat weet je dondersgoed, ik kon onmogelijk zijn aanzoek accepteren.
-Weet je wat. Ik zeg het je gewoon. De mensen praten. Pleinvrees wordt je vergeven. Je ongehuwde staat echter niet. De praatjes drukken zwaar op je ouders, Fati.
Je wordt morgen veertig.
Ik ben je vriendin, dus ík zal zeker er zijn.
